Bir kaç gün önce; gündüz gözüne televizyon izlemem icap etti. Tamam tamam. Biliyorum. Ama yine de yazmadan geçemeyeceğim. Ben hayatımda böyle zulüm görmedim arkadaş. Hani hep konuşulur, tartışılır. Kadın programları, gündüz programları, falan programları, filan programları. Yani "gündüz kuşağı" dediğimiz hadisenin sıkıntılı bir hadise olduğunu biliyoruz. Ama onlarca kanal var. Hiçbirinde de bir çizgi film dahi olmaz mı yahu?

Yani gündüz eve gitseniz, internetiniz kesilse, bir şeyler olsa, yani o kutunun düğmesine bastığınız anda bu zulümle karşılaşmak mecburiyetinde misiniz?

Sanırım evet. Neyse geçelim bu kısmı. Zaten bilinen mevzu. Bir televizyonu açtım mecburen. Yaşlı bir amca geldi. 70 civarı var. "İyi, eğlenceli olur." diye düşündüm. Amca "45-55 yaşları çocuksuz bir eş arıyorum." dedi. Gülümsedim tabi ki. "Amca da işini biliyor ha." diye geçirdim içinden ama ben hala programın formatını çözmeye çalışıyorum.

Efendim gündüz kuşağını takip etmeyen bir kardeşiniz olarak, piyasaya tamamen "Fransız" kalmışım. Amca meğer, tam olarak söylediği şey için oradaymış. Yani evlenmek için. Çıktığı programda da sürekli bir takım kişiler çıkıyor; "Adım şu. Mesleğim şu. Falan yaşındayım. Şöylemesine bir eş arıyorum." deyip deyip kulise geçiyorlar. Sonra da kendilerine "talip" bir kişinin telefon etmesini bekliyorlar.

Bilim gelişiyor. Dünya gelişiyor. E tabi bizim memleket de gelişiyor. Eskiden "doğrudan satış" programları vardı. Televizyonda satılacak ürünü izlerdiniz, sonra da telefon edip alırdınız hoşunuza giderse. Genelde televizyonda görüp hayran olduğunuz ürün evinize geldiğinde bir işe yaramaz, 10 gün hevesle kullanılır, 11. gün bir köşeye atılırdı.

"Doğrudan satış" tekniği de gelişmiş efendim. Bir üst seviyeye geçmişiz. "Sıra dışı" örnekler falan da değil ha bunlar. Abartmıyorum. Kanalları gezdim. En az dört-beş televizyonda bu formatta programlar vardı. Hatta bir tanesinde gelin anası ile damat anası "başlık parası" pazarlığı bile yapıyorlardı. Tam hatırlamıyorum ama hatırladığım kadarıyla başlık parası dediğimiz hadise kanunlarımıza göre suç. Ama tabi "serbest piyasa" efendim.

Saklambaç vardı yıllar önce, aşk satmaya başladık. Kadının Sesi çıktı, dert satmaya başladık. Film Gibi geldi; umut satmaya başladık. Şu günlerde satılana ne denir bilmiyorum. Ama satmadığımız bir o kalmıştı gibime geliyor. Ama bizim serbest mi serbest piyasamız, satacak bir şeyler daha bulur bir üst aşamaya da geçer. Çünkü satışta sınır yoktur değerli arkadaşlar. Piyasa arza ve talebe doyup fiyat dengesi kurulunca, ki yanlış hatırlamıyorsam buna İktisat'ta "tam doymuş piyasa" deniyor, artık o piyasadan verim gelmez. Satacak, daha önce satılmamış yeni şeyler bulmak, arz etmek lazım ki; millet dalmadan, piyasa doymadan pazarın kaymağını yiyiverelim. Aşkı sattık, derdi sattık, umudu sattık. Maşallah şimdi millete karı da buluyoruz (buluyoruz diyelim biz, hayır işi ne de olsa). Yarına Allah kerim.

* * *

Bir mevzu daha takıdı kafama televizyon izlerken. Efendim bir ara saat başı olmuş, zulüme ara verelim diye bir haber bülteni açtım. Yahu izledim izledim, kafama tek şey takıldı. Bir haber bülteni, programına Başbakan'ı konuk eden Hülya Avşar için "kanaat önderi" dedi ya. Yok yok! O da bir şey değil. Daha bir sürü kanaat önderi saydı. Tuğba Özay, Pınar Aylin ve Tuğba Ekinci. Bu Tuğba Ekinci, şu askerlere hitap eden şarkımtırak tını eşliğinde çektiği klipte kameralara kaba etini sallayan hanım ablamız oluyor. Kendisine "kanaat önderi" dediler yahu. Ya ben "kanaat önderi" nedir bilmiyorum; ya da o haber bültenini hazırlayan arkadaşların "kanaat" deyiminin ne olduğundan haberleri yok. Kanaat kafayla ilgilidir güzel kardeşim. Kaba etini kamera karşısında sallayarak "kanaat önderi" olunmaz. Kafa diyorum bak, kaba et değil! Yani orayla ilgili değil kanaat, diğer tarafla ilgili. Şey etmesi lazım diyorum yani. Aman neyse...