Recep İvedik ve adab-ı muaşeret - Renkhaber, Online Haberler, Son Dakika

Çocukluk kahramanım, Şener Şen'in Pilot Vecihi'siydi. Eski model tayyaresiyle yeri göğü inletirdi. Ortalık sarsılıyorsa, anlardınız, gelmişti. Ayşen Gruda'ya aşıktı. Bir keresinde, eğilip gül uzatmıştı ona gökyüzünden... Sonra pervaneye takılan çamaşırları getirmişti, ütületerek. Kızı babası Münir Özkul'dan isterken 'Kan ve Gül'ü söylüyordu: "İstiyorum, veriyor musun?" I-ıh. "Ağlıyorum, veriyor musun?" Yoooo. "Peki, öyle olsun!" Çok tatlı adamdı, çoook...

Yıllar geçti; kahramanlarımın sayısı arttı, aralarına yeni yüzler katıldı. Peter Sellers, Mel Brooks, John Belushi, Michael Keaton, Bill Murray, Kevin Kline, Jim Carrey, Ben Stiller, ötekiler...

Recep'in kedisi

Peki, Recep İvedik benim komedi kahramanım olabilir mi? Olur mu olur! Kendine 'yönetmen' diyen Gani Rüzgar Şavata isminde bir yaratık çekim sırasında talihsiz bir atı kamyonla sürükleyerek katletmiş ya... Gazetelerde bunu okuyunca aklıma önce "İnsanlar rol yapabilir ama hayvanlar yapamaz" diyerek gariban bir eşeği kamera önünde doğratan Lars von Trier geldi. (Biz ne eşekler görmüştük halbuki, rol yapabilen...) Sonra Recep İvedik'i hatırladım. Bir gece vakti koca göbeğini hoplata hoplata yürürken miyav miyav ağlayan bir kedi yavrusu görmüş, onu bir süre sevip okşadıktan sonra da artık arkadaş olduğu -ve sonradan isyana sürükleyeceği- bellboy'a teslim etmişti: "Bunu al, doyur, sütünü içir, iyi bak, sıcak tutmayı da ihmal etme."

Recep ve kedicik; birbirlerini görür görmez 'tanıyan' dünya dışı iki varlık... Bellboy ise onları tehdit olarak algılamayan hatta seven dünyalı, yani filmden mutlu çıkan seyirci. Güzel di mi? Kendinde neye gülüp neye gülmeyeceğimizi belirleme hakkı gören zihniyete zaten kıl oluyordum ama Lars von Trier özentisi 'toplumcu cani' Şavata Bey'in yaptıklarını okuyunca, Recep İvedik kahramanım olsun istedim.

Zira benim mizah kahramanlarımın ortak özelliği, 'E.T.' olmalarıdır. Bu dünyanın kurallarını bilmezler, bilseler de uygulayacak medeniyet pratikleri yoktur. Ait olmadıkları bir yere uyum sağlamaya ve bu arada kendilerini korumaya çalışan dünya dışı varlıklardır...

Ve mizah ne kadar acımasız ya da kirli olursa olsun, temelde iyi kalplidir, çünkü bi şeylerin değişmesini ister. Bu yüzden statüko'nun yılmaz savaşçısı sansür en çok mizah konusunda devreye girer.

Kıllar arasında

1 adet şeytan tüyü

Sansürcü zihniyet bugünlerde 'Recep İvedik'le uğraşıyor. Sağdan-soldan herkes pek endişeli... Dünyanın en alicenap, en nezih, en erdemli, en entelektüel toplumuyuz ya, 'Recep İvedik' bizi kirletmiş gibi yaparak arınıyoruz. Kaotik toplumların insanları aynaya bakmayı sevmiyordur belki.

Yok, filme ağır bir toplumsal eleştiri sorumluluğu yüklemeyeceğim. Lakin fena halde merak ediyorum, bizim hangi ahlaki değerlerimiz bu filmle alaşağı oldu? Hak yemeyen, yalandan tiksinen, paraya tenezzül etmeyen, düşmanını kurtarmak için kendini feda edebilen, ormansı kıllarının arasında 1 adet şeytan tüyü taşıyan yumuşak kalpli Recep, herhangi bir insanlık suçu işlemiyor doğrusu. Adab-ı muaşeret kurallarından bihaber olmanın dışında...

Otoriteye yalakalık yaparak var kalabilen otel müdürü ya da içi ancak kızı bir para babasıyla evlenirse rahat edecek olan anne gibiler, bu filme gülmemişlerse eğer, ne mutlu Şahan Gökbakar'la senarist Serkan Altuniğne'ye...

Yalnızlığı insan kalabalığına tercih eden Recep'in dünyayı filmlerden öğrenmesine ise hiç itirazım yok. Benim kuşağımdan olup da Stephen King'in 'It' filmindeki palyaçoyu takıntı haline getirmeyen yoktur mesela. Recep'in otoyolda ona sarkıntılık eden iri yarı ve sakallı kamyon şoförünü 'Chucky'nin Gelini' diye azarlamasıysa hakikaten matrak. Başka bi sürü filme daha gönderme var ama ben en çok 'Blues Brothers' selamını, yani Recep'in gözaltından çıkarken 'onların manevi değeri var' diyerek çocukluk aşkından kalan misketlere sarıldığı sahneyi sevdim. John Belushi için manevi değeri olan şey, kullanılmış bir prezervatifti, o ayrı.

Bi' şey söylerseniz, "Bu ne saçma hayat, bu ne dingil hayat, bu ne kopuk hayat, bu ne bohem ya!" diye tersleneceğim. Kedileri ve gülmeyi seviyor oluşum bir yana, 'Blues Brothers'ın benim için manevi değeri var...