|
Meltem Çiftçi
Zafer; sıradan kadın
Şart mı içte ve dışta iki insan
Bazen o, bazen bu, bazen hiç, acıklı
Zaman zaman yalancı zaman zaman
Hatta her zaman değişen ya da değişken
Ya da
Söz Cambazı ya da o bile değil ya da hiç
Kendini hiçle tanımlardı, kaybettiğini düşünürdü her zaman
Ama neyi kaybettiğini bilmeyen kaybedenlerdendi
Biliyordu da farksız olduğunu diğerlerinden
Kendine hiç bir ayrıcalık da tanımıyordu hani
Ama yine de acı çekiyordu
Kendini inandırıyordu
Herkese de aynı yalanı söylüyordu
'bu kadar şeyden sonra iyiyim bile, ama bundan sonra hiç bir şey eskisi gibi olmayacak...'
Yalandan yalanlar..
Kendisi bile inanmazken kim inanırdı bunlara
Bunları da biliyordu ama bilmekten vazgeçiyordu her sabah yatağından kalktığını gördüğünde
Tek gerçek vardı ya onun için
Ölüm
Hiç korkmadı ondan, hatta sevdi hep
Gülümserdi anarken bile
Ve derdi ki 'ölecek şerefe nail olamadık henüz o yüzden hala buralardayız'
Ölemedi de bir türlü
Otuzunda kesti kafasını bedeninden
Kanlar sıcak sıcaktı, buharını arttırmıştı odanın
Belki de sebep o değildi ama ben ilk gördüğümde kana atmıştım suçu
Şimdi aramızda hala
Ve hala ölü ve hala diri
Meltem Çiftçi
Bu habere henüz yorum yazılmamış...
|
Hristiyan Suyumuzu Kirletmesin!
Google
Live
MySpace
Facebook
Delicious
Digg
Tuncay Özkan'ın Yerinde Olmak
Bir süredir okuyucularımız yorum girerken oluşan bir hata, okuyucularımızın bildirmesi üzerine düzeltildi....
