Son günlerde kötülük yapmak isteyen insanların sayısının arttığını görüyorum. Kötülük tamamen göreceli bir kavram. Zayıf insanların başvurduğu kötü bir silah kötülük. Kötülük yapmak isteyen kadınlar, erkeklerden fazla gibi. Erkekler kötülük yaptığının farkında bile değiller. Size başıma gelen bir olayı anlatmak istiyorum. Uzun yıllar önce sevgilimle Sultanahmet'te buluşmaya karar verdik. Çünkü sadece Cumartesi günü bulaşabiliyorduk. Yağmurlu bir cumartesiydi. O zamanlar cep telefonu yoktu. Sadece sözel bir şekilde, bir hafta önce karar veriyorduk buluşmalarımıza. Bu buluşmalar bizim için inanılmaz önemliydi. Çünkü bir tek cumartesi günü bulaşabiliyorduk.

Gençliğimin güzel sayfalarını bu kişi için ayırıyordum. Benim sevdiğim Selocan, bir yaşamışlık duygusunun güzel bir portresiydi. Koşulları kısıtlıydı. Yokluğu, haftanın diğer altı günü için bir hayaldi. O yüzden onu hep beklemek zorunda kalırdım. Gençliğimin güzel sayfalarına onu da eklemiştim. İnanılmaz babacandı. Ben bu sabah hakikaten onu hatırladım. Her cumartesi onu aynı kafede ve de aynı masada beklerdim. Çok severdim onu çok. O olmadığında yetim bir çocuk gibiydim. O gün beni toplam yedi saat bekletmişti. Gözlerim hep onu aradı, geleceğini biliyordum. O da benim bekleyeceğimi biliyordu. Onu barbarca seviyordum. Geleceğinden emindim. Tramvaydan indiğinde onu görmüştüm. Onu beklerken tenten defterime hep yalnızlığımı karaladım. Artık konuşacağız, dertleşeceğiz… Onu yedi saat sadece ben bekleyebilirim. Onu sadece ben anlayabilirim. Ona yine kızamamıştım ama çok üzülmüştüm.

Kötülük yoktur, herkes için nedenleri vardır galiba. O başka bir dünyadan geliyordu. Onu benim dünyamda misafir edebilirdim. Yine kızamadım, içime attım. Onun hayatındaki şeyler daha sertti. O yüzden onun koşullarını düşünüp, onu anlayışla karşıladım. Saat on bir olmasına rağmen, güneş vardı o geldiğinde. Farkında değildi yaptıklarının. Yalan söylemiyorum, o geldiğinde ben yoktum. Kaç yıl önce, sadece bir defteri hatırlıyorum. Ben olaya kötülük demiştim. Neyse her kötülük böyle olsa. Yıllar geçti. İş hayatında tanıdığım kadınlar daha feci kötülükler yaptı. Benim acı çekmemden zevk alan kadınların sayısı gittikçe artıyor. Ben kötülüğe bir sınav gibi bakarım. Bazıları sınavlardan kalıyor. Fabrikanın bekçileri olduklarının farkına varmalı bu insanlar. Çok şeyleri kadınlar için yapmadım, o yüzden kadınlar tarafından zaman zaman cezalandırılıyorum! Ben Nazım Hikmet'in kadınlarını seviyorum, işte o kadınları anlatan Nazım Hikmet şiiri.

ve kadınlar...
bizim kadınlarımız;
korkunç ve mübarek elleri
ince, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle
anamız, avradımız, yarimiz
ve sanki hiç yaşanmamış gibi ölen
ve soframızdaki yeri; öküzümüzden sonra gelen
ve dağlara kaçırıp uğrunda hapis yattığımız ....

          Şimdi ayrılıkları düşündüm, ne kadar zor olduklarını. Şimdi hem Selocan'dan hem de o kadından ayrıldım. Düşmanınıza yapabileceğiniz en büyük kötülük, iyiliktir diye düşünmeye devam ediyorum