Otobüs Camındaki Meleğim - Renkhaber, Online Haberler, Son Dakika

Alaçatı'dan İstanbul'a dönmeye karar vermek, gerçekten çok ama çok zor bir duygu. Böyle rahat bir ortamdan İstanbul'un boğucu atmosferine döneceğini düşünmek bile ilk dakikadan gerilmenize yetiyor. Neyse ki yeryüzünde en sevdiğim grubun yeni şarkıları, İpod'umda kayıtlıydı.

Ooohhh... Çeşme'den gelen otobüse binerken adeta kendimden geçmişim. Coldplay yeterli olabiliyor bazı şeylere. Pencereden dışarıya bakmaya başlamıştım bile. Değirmenlere, ağaçlara, kuşlara bakıyorsunuz. Yalnız olduğunuzu bilmek hem çok kötü hem de en az o kadar rahatlatıcı bir duygu. Ondan başkasını düşünemiyordum. Birlikte dolaştığımız Çeşme'yi hatırladım. Bundan on yıl önceydi. Fazla paramız yoktu ama her şey rağmen Çeşme'de bin bir zorlukla tatilimizi yapmıştık. Onun olmayan saçlarını hatırladım. Kalbim yalnızca onun için atıyordu. Onunla, onun diğer dünyasını konuştuğumuzu hatırlatıyorum ama ben onu hep yalnız sanıyordum. Bana hep bir başına geliyordu.

Bir yaz akşamı yine onunlaydım. Luc Besson'un Angel adlı filmini hatırladım birden. İnsanın kendini kaybedip başka diyarlara gittiği, Coldplay şarkılarını dinliyordum. Meleğimi hatırladım birden. Bana akıl veriyor ve bu dünyada olmamı, duruşumu ve inançlarımı savunuyordu. Angel sadece Luc Besson filmlerinde sevdiğiyle kalabiliyor. Ondan tam anlamıyla kopmak ne tuhaf bir durum. En azından beni anlamak konusunda biraz olsun çaba gösterebilirdi.

Otobüs Camındaki Meleğim

Ona tapıyordum. O gülüşü duymak için ona tapıyordum. Onun söylediklerine asla kırılmıyorum. O benim gülen hayaletimdi ve hâlâ da öyle. Gerçeklerden kaçan birisiydi. Ne de olsa melek ve hayalet karşımı bir şeydi. O benden bir parçaydı, etimdi, tırnağımdı. O sizsiniz, siz de o. Yeniden hüzünleniyorsunuz. Onun yerine kimseleri koyamıyorsunuz. Çünkü bu dünyada ona benzer bir şey göremedim.

Onu hiçbir zaman affetmeyeceğim. Zaten en başından yanlıştı her şey. Hiç olmasa hem o hem ben rahat edecektik. Onu çok kıskandım. Hem de çok başka masalarda, başka insanlarla otururken hep kıskandım. Olmayan saçlarını kıskandım. Kocaman ellerini, sararmış dişlerini. Ellerine sahip olamadığı için ona kızdığım zamanlar oldu. Her şey çok çabuk olup bitmişti. Oturduğum koltuk, diğer koltuklara göre daha rahattı. Zaten albümüm de bitmek üzereydi. Ne garip önce unutmaya çalıştım, şimdi de hatırlamaya çalışıyorum.

Yalnızım. Bir tek Coldplay yakın şu an. Onun gelmesini çok istiyorum. Kır saçlarını ve güzel gülüşlerini asla unutmayacağım.