Bana şöhretin ne olduğu sorulmadığı sürece şöhretin ne olduğunu biliyorum ama sorulduğunda zorlanıyorum. Şunu çok iyi biliyorum; kendiden geçen biri asla hiç değildir.Şöhretle ilgili sorunları araştırmaya ve incelemeye kalktığımızda çok  ilginç şeyler ortaya çıkıyor. Son on yıldır çok fazla şöhretli insanla karşılaştım. Çoğunun çok farklı ruh halleri var.Şöhret, yalnızlığı da beraberinde getiriyor. Şöhretin hep sakat bir şey olduğu söylenir. İnsanları bozduğu söylenir. Karakterli insanların şöhreti pek önemsemediği söylenir.  Ama onlar da şöhreti severler. Şöhret peşinden koşmayan yazar o kadar az ki! Edebiyat yoluyla şöhret olmak isteyenlerin artmasına da asla şaşmıyorum. Bir Edebiyat dünyası var mı bizde?  Edebiyatçılarımız yok demiyorum; Şairler, hikayeciler, denemeciler, eleştirmenler var ama bir eksiklik de var Edebiyatçılarımız var ama edebiyat dünyamız bir garip. Nedense edebiyatçılarımız birbirlerini bilmek istemiyor, bilmeyi gerekli görmüyorlar. Bir yazarla konuşuyorsunuz, çok şey bildiğini, çok şeyler yaptığını düşünüyor. Her biri kendi yazdıklarının okunmasını önemsenmesini, adının sürekli anılmasını istiyor. Bazen bu insanların neden yazar olduğunu sorgulamıyor değilim! Eğer bu yazarların sesi güzel olsa şarkı bile söylerler .Hepimiz bu popüler ve de çok satmak isteyen yazarları tanıyoruz. Herkesin  ihtiyacı olan bir şey haline geldi şöhret adeta. Ülkemizde başka bir insana pozitif bir duygu şöhretle duyuluyor sanki. Bu duygu insan ruhunu darmadağın ediyor. Şöhret zaman zaman karanlık bir kuyuda yakılan bir mum gibidir. Ne olursa olsun bu ilişkiler öylesine karmaşıktır ki bunları ayrıntılı olarak tarif etmek olanaksızdır. Bu karmaşıklığa yol açan tonlarca neden vardır.